μου αρέσει η πόλη που ζω.με γειώνει.σέβομαι βαθύτατα τους δημότες.ειδικά τις μεγάλες γυναίκες. δένουν τη φτέρνα με το χώμα και τον ιδρώτα με την παλάμη και προχωρούν. ξεκινάνε να δουλεύουν σαν ταμίες σε σουπερμαρκετ στα 45 τους,-η 50αρα που μου βάζει τις 10 φέτες τυρί για τόστ FINA πίσω από τον πάγκο με τα γαλακτοκομικά-,αυτές που περιποιούνται ηλικιωμένους,καθαρίζουν σπίτια,καθαρίζουν δρόμους, καθαρίζουν σχολεία,φυλάνε τα σχολεία,κρατάνε τα κυλικεία μέχρι και διαφημιστικά φυλλάδια έχω δει να μοιράζουν...όχι αυτό που νιώθω είναι πιό πάνω απ' το σεβασμό.δε μπορώ καν να της κοιτάξω στα μάτια, θέλω να καταπιώ τη γλώσσα και να μην ξαναμιλήσω.
Far away
In some lovely way I hear your call
Whatever happened to them all?
Whatever happened to us all?
I know that we've never met before
But that was then, and now I need you more
Is someone here keeping the score?
Is there only dying at your door?
Taking me down off this cross
Lay me down, down, down in the dust
Whoa, love, take my hand across the crowd
I have been digging underground
What'er remains is yet to be found
I have no children
I have no husband
I have no reason
To be alive
Oh, give me one
Green grass blades are all on fire
I own the crack that's in the wind
From your window I see bars & the birds
They sing & they sing & they sing & they sing
And the dogs
They bark & they bark & they bark & they bark & they bark
Ah...
Whatever happened to them all?
Whatever happened to us all?
Annie had two young baby boys
And Jimi went crazy, crazy, crazy late last fall
Ah...
by Elizabeth Bishop
I caught a tremendous fish
and held him beside the boat
half out of water, with my hook
fast in a corner of its mouth.
He didn’t fight.
He hadn’t fought at all.
He hung a grunting weight,
battered and venerable
and homely. Here and there
his brown skin hung in strips
like ancient wallpaper,
and its pattern of darker brown
was like wallpaper:
shapes like full-blown roses
stained and lost through age.
He was speckled with barnacles,
fine rosettes of lime,
and infested
with tiny white sea-lice,
and underneath two or three
rags of green weed hung down.
While his gills were breathing in
the terrible oxygen
— the frightening gills,
fresh and crisp with blood,
that can cut so badly —
I thought of the coarse white flesh
packed in like feathers,
the big bones and the little bones,
the dramatic reds and blacks
of his shiny entrails,
and the pink swim-bladder
like a big peony.
I looked into his eyes
which were far larger than mine
but shallower, and yellowed,
the irises backed and packed
with tarnished tinfoil
seen through the lenses
of old scratched isinglass.
They shifted a little, but not
to return my stare.
— It was more like the tipping
of an object toward the light.
I admired his sullen face,
the mechanism of his jaw,
and then I saw
that from his lower lip
— if you could call it a lip —
grim, wet, and weaponlike,
hung five old pieces of fish-line,
or four and a wire leader
with the swivel still attached,
with all their five big hooks
grown firmly in his mouth.
A green line, frayed at the end
where he broke it, two heavier lines,
and a fine black thread
still crimped from the strain and snap
when it broke and he got away.
Like medals with their ribbons
frayed and wavering,
a five-haired beard of wisdom
trailing from his aching jaw.
I stared and stared
and victory filled up
the little rented boat,
from the pool of bilge
where oil had spread a rainbow
around the rusted engine
to the bailer rusted orange,
the sun-cracked thwarts,
the oarlocks on their strings,
the gunnels — until everything
was rainbow, rainbow, rainbow!
And I let the fish go.
κάτι αισιόδοξο επειγόντως!
Ακούγοντας τη συναυλία της Νατάσσας στο Δεύτερο με έπιασε μια στεναχώρια βαθιά. Σκέφτηκα στην αρχή πόσο θα ήθελα να έχω αυτό το live να το ακούω όποτε θέλω. Μετά σκέφτηκα πόσα πράγματα έχω ζήσει αυτή την περίοδο με τα παιδιά. Πήγα στα περισσότερα live των παιδιών και κάθε φορά ήταν και διαφορετικά. Όχι μόνο στο Μetropolis. Η καινούργια αυτή παρέα που έχει μπει στη ζωή μου. Και πόσο πολύ με ενθουσιάζουν αυτοί οι καταπληκτικοί άνθρωποι... Τρομάζω,αγχώνομαι. Θυμάμαι το δώσιμο και το μάταιο ξόδεμα του 2004. Δεν θέλω και δεν μπορώ να αντέξω άλλο τέτοιο. Δεν μπορώ τους ημι-φίλους. Θέλω να τους ζω ως το μεδούλι! Να ξέρω τί κάνουν και να ξέρουν τί κάνω κάθε μέρα.Να είναι οικογένειά μου όπως είναι η Έλλη, ο Γιάννης, η Αριστέα, η Ελίζα κι η Αντιγόνη. Να μιλάμε για όλα του κόσμου τα θέματα και να κάνουμε την πιο αγαπησιάρικη και ειλικρινή ψυχοθεραπεία μεταξύ μας. Γι αυτό είμαι ακόμα κάπως επιφυλακτική.
Γιατί θέλω να στηρίζω την αγάπη μου στις ξεχωριστές εμπειρίες κι όχι στις καλές προθέσεις!
Subscribe to:
Posts (Atom)
